Terugkijken op het jaar aan de hand van wat voedt en wat ertoe doet.
Nieuwsbrief
Aan het einde van het jaar komt bij mij vaak vanzelf een vraag op: waar ging mijn tijd eigenlijk naartoe?
Niet alleen: wat heb ik allemaal gedaan?
Maar vooral: was het leven zoals ik het geleefd heb ook voedend?
Als ik het jaar laat bezinken, kom ik voor mezelf steeds bij twee vragen uit:
- Geeft het me energie, of loop ik er structureel op leeg?
- En: draagt wat ik doe bij aan iets wat groter is dan ikzelf?
Juist nu er in hoog tempo zoveel verandert in de wereld, reageren veel mensen – vaak onbewust – vanuit angst en vernauwing.
Daarom is het belangrijker dan ooit om contact te maken met je eigen anker en bewuster te zijn van wat je voedt en ertoe doet.
Voor 2026 wens ik je een jaar waarin je daar vaker naar durft te luisteren.
In het klein.
In het dagelijks leven.
Op een manier die bij jou past.
Deze woorden van Teja Bell raken voor mij de kern:
We oefenen om ons eigen hart te transformeren, zodat we kunnen bijdragen aan de heling van de wereld.
We oefenen om niet te vluchten voor wat moeilijk is, maar om het helder, wijs en moedig tegemoet te treden.
Dit is de basis van onze Weg:
compassioneel handelen, geworteld in wijs onderscheidingsvermogen.
We leren helder te zien zonder te bezwijken,
diep te voelen zonder te wanhopen,
bekwaam te handelen zonder agressie,
en lief te hebben, zelfs wanneer de wereld gebroken lijkt.
Godt nyttår,
Lars
Waar ging mijn tijd naar toe?
Voor mezelf kan ik met tevredenheid terugkijken op 2025. Veel van wat ik doe geeft me energie én draagt bij. Dat geldt voor retraites, voor schrijven over AI en bewustzijn, en vooral voor het grootste deel van mijn werk: één-op-één sessies.
In die sessies begeleid ik mensen via Zoom om weer contact te maken met hun eigen fundament. Niet door iets te forceren of te fixen, maar door samen te vertragen en aanwezig te blijven bij wat zich aandient. Juist daar ontstaat vaak echte verschuiving, voorbij alleen begrijpen, meer richting voelen en belichamen.
Wat ik geef, komt daarin ook weer bij mij terug. Het scherm blijkt daarbij geen belemmering, integendeel. Mensen gaan vaak met meer energie en perspectief de sessie uit, en ik word daar zelf ook blij van. Het voelt rond, kloppend en zinvol, en niet als hard werken.
We wonen nu ruim een jaar in een heerlijk huis in Noorwegen. Dat helpt om thuis te komen. Het is een plek die rust en ruimte geeft, en tegelijk een basis van waaruit ik leef, werk en vrienden ontvang, de natuur in ga, geniet van een concert in Oslo, en een paar keer per jaar naar Nederland voor ontmoeting van familie en vrienden.
Waarom ‘thuIS zijn’ aandacht vraagt
Zo leven betekent niet dat alles vanzelf gaat. Context helpt, maar ontslaat me niet van innerlijk werk. Met mijn gevoeligheid en geschiedenis is dagelijkse practice essentieel.
Bovendien is dit een tijd van veel beweging: oorlogen, ecologische druk, technologische versnelling, maatschappelijke onrust. Voor mij helpt dan het beeld van de berg – waar ik hier ook dagelijks op uitkijk. Een plek in jezelf waar je kunt landen, voelen waar je bent, en van daaruit kiezen. Niet om alles onder controle te krijgen, maar om niet automatisch vanuit angst te reageren.
Oefenplekken voor aanwezigheid
Meditatie is voor mij zo’n oefenplek. Niet als doel op zich, maar als manier om het contact met mezelf te onderhouden. Even voelen waar je bent, voordat je weer verdergaat in je dag.
Sinds de coronacrisis neem ik deel aan de Mondo Zen ochtendmeditaties van de Europese sangha, en inmiddels begeleid ik ze ook. Op dinsdagen om 8.00 uur via Zoom (met uitzondering van 6 januari vanwege onze retraite). We beginnen met een korte check-in, zitten een half uur in stilte, en delen daarna wat is opgevallen.
Als je voelt dat zo’n oefenplek, in een kleine en open groep, je kan ondersteunen, ben je van harte welkom om aan te sluiten.
Zomerretraites in Noorwegen
27 juni t/m 3 juli
25 t/m 31 juli
22 t/m 28 augustus
De nieuwjaarsretraite is sinds november vol en de retraite van 27 juni is sinds eind december ook volgeboekt.
We werken kleinschalig, met veel ruimte voor verstilling, natuur en echte ontmoeting. Dat maakt dat plekken zich vaak op een natuurlijke manier vullen.
Als je voelt dat je jezelf deze zomer tijd en aandacht wilt geven, weg van de dagelijkse drukte en dichter bij jezelf, dan is dit misschien een goed moment om te kijken of een retraite bij je past.
Nieuwe blogs op onlinebrainspotting.nl
Kun je trauma écht aankijken in je eentje?
Veel mensen doen jarenlang zelfonderzoek en komen daarmee een heel eind. Maar sommige beschermingslagen openen zich pas wanneer iemand met je meebeweegt, in veiligheid en afstemming. In deze blog verken ik wat je zelf kunt dragen, en welke stukken juist vragen om relationeel contact.
Waarom praten niet genoeg is
Praten kan veel helder maken, maar raakt niet altijd de laag waar oude reflexen en ontwikkelingstrauma zijn opgeslagen. In deze blog onderzoek ik het moment waarop woorden ophouden en het lichaam verder wil, en waarom juist daar echte beweging kan ontstaan. Een toegankelijke introductie in integrale, belichaamde coaching en de bedding die heling mogelijk maakt.